Ένας απλός άνθρωπος

Να’ μουν ένας απλός άνθρωπος ήθελα από παιδί. Να χαίρομαι με το ξημέρωμα και να κοιμάμαι με την μία όταν η νύχτα πέσει. Να βλέπω την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων. Σαν απλός άνθρωπος να ζήσω. Πώς περιπλέχθηκε τόσο η ζωή και πόσο φόρτωσε το κεφάλι μου με ερωτήματα που ακόμα δεν βρήκα απαντήσεις, ούτε που κατάλαβα. Μία πρόσθεση και μία αφαίρεση ήθελα να ξέρω για να μπορώ να βάζω και να βγάζω από την σκέψη μου ό,τι εγώ θεωρούσα ότι πρέπει να μείνει ή να φύγει. Κι όμως ήρθε η διαίρεση και ο πολλαπλασιασμός με τα χρόνια ,που κάνουν τα πράγματα δύσκολα όταν πρέπει ως απλός άνθρωπος να αποφασίσω.
Εκεί λοιπόν που θέλω με την μία να διαγράψω την πολιτική ως έννοια και ως πράξη έρχονται στο μυαλό μου πολιτικά πρόσωπα που έβαλαν τον άνθρωπο πάνω από την πολιτική άσχετα αν στο τέλος το 
πλήρωσαν ακριβά. Θέλω κάποιες στιγμές να κάνω την οριστική αφαίρεση από την ψυχή μου μιας χώρας που τίποτα δεν είναι από αυτό που θεωρώ ουσιαστικά καταφύγιο και βλέπω την γριά με το ζαλίκι στην πλάτη και το αμούστακο να πηγαίνει νυχτερινό μετά το συνεργείο και ξαφνικά η αφαίρεση γίνεται πολλαπλασιασμός.
Ένας απλός άνθρωπος μιας ασήμαντης χώρας ήθελα να ήμουν για να γίνει η διαβίωσή μου πιο εύκολη, πιο απλή. Να μην έχει νέους που όλο ρωτάνε «Γιατί» και να μην έχει μεροκαματιάρηδες που να λένε «Δόξα τω Θεώ». Να ζουν όλοι σε ένα «Ωχ αδελφέ» για να γίνουν και οι δικές μου αριθμητικές πράξεις πιο απλές και πιο σίγουρες για το αποτέλεσμα. Κάνω την σούμα κάθε βραδάκι για να ετοιμαστώ για τον ύπνο του Δικαίου και εκεί που η αφαίρεση έχει τον πρώτο λόγο και επιτέλους φθάνω μηδέν, το χαρτί γίνεται πυκνογραμμένο κείμενο πράξεων ανθρώπων που μηδενίζουν το δικό μου μηδέν. 

Ένας απλός άνθρωπος ήθελα να είμαι. Να βλέπω τα πράγματα απλά με ένα συν και ένα πλην. Πώς με μπέρδεψαν οι άνθρωποι αυτής της χώρας. Τους προσθέτω τη μία μέρα και τους αφαιρώ την επόμενη. Μα αυτοί όλο διαιρούνται στα εύκολα και συνάμα γίνονται ένα σώμα και πολλαπλασιάζονται στα δύσκολα. Λες και οι αριθμητικές πράξεις γίνανε μόνο από αυτή την χώρα για αυτήν την χώρα. Αυτή η χώρα, που σαν απλό άνθρωπο σε αφαιρεί και ως απλός άνθρωπος εσύ της προσθέτεις. 
Η Ανάρτηση αυτή ήταν απο τις πρώτες μου,δεν ξέρω γιατί αλλά ήθελα να την ξαναδιαβάσω μαζί  μου  και σεις,δεν είναι τυχαίο...αλλά είμαι κάπως σήμερα....

Είναι καλύτερο το σεξ όταν είμαστε ερωτευμένοι;

του: Ζήση Παπαθανασίου
Επ. Καθηγητής Γυναικολογίας – Σεξολόγος

Μερικοί άνθρωποι απωθούνται από την ιδέα του ευκαιριακού σεξ, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι είναι αδύνατον να απολαμβάνεις το σεξ με το ίδιο άτομο για όλη σου τη ζωή.
Όμως ποιές είναι οι διαφορές;
Ευκαιριακό σεξ
Ο όρος ευκαιριακό σεξ υπονοεί ότι δεν υπάρχει δέσμευση με τον συγκεκριμένο σύντροφο. Αυτό όμως δε σημαίνει απαραίτητα ότι δε νιώθει το άτομο την αίσθηση της ευθύνης ή της φροντίδας για τον άλλο.
Σε μια ευκαιριακή επαφή, η επαφή συνήθως εστιάζεται στο εδώ και τώρα. Μπορεί κανείς να απολαύσει τη στιγμή χωρίς να σκέφτεται ή να αγχώνεται για το τι και το πώς νιώθει ο σύντροφος. Η απουσία της συναισθηματικής εμπλοκής στη σχέση, μετακινεί πιο εύκολα το ενδιαφέρον και την προσοχή των ατόμων στη φυσική σωματική έλξη.
Για μερικούς ανθρώπους το ευκαιριακό σεξ σημαίνει σεξουαλική επαφή με ένα άτομο που δεν γνωρίζω καλά και που δεν υπάρχει συναισθηματική δέσμευση.
Για αυτούς που το επιλέγουν, αυτό που μετράει είναι το μυστήριο του άγνωστου κατά τη σεξουαλική επαφή και όταν οι πιθανότητες να ξαναβρεθούν με τον συγκεκριμένο σύντροφο μειώνονται, τότε οι αναστολές τους ελαχιστοποιούνται. Μερικοί αντιλαμβάνονται αυτή την εμπειρία σαν μια ευκαιρία να εκφράσουν πιθανόν μια νέα ταυτότητα ή να ζήσουν μια κρυφή φαντασίωσή τους νιώθοντας ελάχιστο φόβο απόρριψης.
Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που υπάρχει στο ευκαιριακό σεξ είναι η αίσθηση του «ρίσκου»: μερικοί άνθρωποι βιώνουν εκείνη τη στιγμή την ελευθερία να βγάλουν κάτι το «βρόμικο» από τον εαυτό τους, τη δυνατότητα να γευτούν τον απαγορευμένο καρπό. Άλλοι, προσθέτουν κάποια αίσθηση κινδύνου στη σεξουαλική τους επαφή με το να επιλέγουν δημόσια μέρη ή συντρόφους που επικροτούν ακραίες συμπεριφορές.
Γιατί το ευκαιριακό σεξ μπορεί να είναι ελκυστικό;
Πιθανοί ψυχολογικοί και φυσιολογικοί παράγοντες που μπορεί να συμμετέχουν είναι:

• Ενδεχομένως, κάποια σεξουαλικά μηνύματα κατά την παιδική ηλικία να έχουν σχηματίσει την εικόνα και την πεποίθηση στο άτομο ότι το ευκαιριακό σεξ είναι λάθος και επομένως το άτομο να θεωρεί ότι εμπεριέχει μεγαλύτερη συγκίνηση.
• Σωματικά, όταν παίρνουμε κάποιο ρίσκο και αισθανόμαστε φόβο ή απειλή, το συμπαθητικό μέρος του νευρικού μας συστήματος ενεργοποιείται. Η αναπνοή μας γίνεται πιο γρήγορη, η αρτηριακή πίεση αυξάνεται και η αδρεναλίνη εκκρίνεται. Το σώμα μας βρίσκεται σε μια φάση ετοιμότητας. Εάν σε αυτή τη φάση προσθέσει κανείς σεξουαλικά μηνύματα, το σώμα θα ανταποκριθεί σε αυτά γρηγορότερα. Και επειδή βιώνουμε τον εαυτό μας να διεγείρεται πιο γρήγορα, έχουμε την αίσθηση ότι νιώθουμε μεγαλύτερη τη σεξουαλική ανάγκη.

Σεξ όταν είμαστε ερωτευμένοι

Πριν από μερικά χρόνια κάποιοι ιταλοί ερευνητές βρήκαν ότι η βιοχημική κατάσταση του οργανισμού μας όταν ερωτευόμαστε δείχνει ομοιότητες με τους ανθρώπους που υποφέρουν από την ψυχαναγκαστική διαταραχή. Τα ζευγάρια νιώθουν την ανάγκη να είναι συνεχώς μαζί και να μαθαίνουν όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούν ό ένας για τον άλλο. Οι σύντροφοι αρπάζουν κάθε ευκαιρία για να εκφράσουν τρυφερότητα και να νιώσουν πιο κοντά ο ένας με τον άλλο. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, το σεξ είναι επίσης πηγή μεγάλων συγκινήσεων.

Η διαφορά από το ευκαιριακό είναι ότι το σεξ όταν είμαστε ερωτευμένοι είναι πιο αμφίδρομο. Όντας ερωτευμένοι, θέλουμε να δώσουμε και να μοιραστούμε τους εαυτούς μας, σωματικά και συναισθηματικά. Μέσα από τη σεξουαλική ικανοποίηση προσδοκούμε και τη συναισθηματική πληρότητα. Το σεξ εδώ γίνεται η τελική πράξη αμοιβαιότητας.

Το σεξ σε μια χρόνια σχέση

Οι ίδιο ιταλοί ερευνητές πρότειναν ότι ο εγκέφαλος επιστρέφει στη φυσιολογική κατάσταση 6-18 μήνες μετά την έντονη ερωτική φάση. Φαίνεται ότι δεν γίνεται σωματικά να βιώνει κανείς αυτή τη μανιακή φάση για τον σύντροφό του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι το σημείο που είτε σταματάμε να είμαστε ερωτευμένοι και φεύγουμε από τη σχέση ή συνεχίζουμε και ωριμάζουμε μέσα από τη σχέση.

Σε αυτή τη φάση που επιλέγουμε να συνεχίσουμε διαπιστώνουμε ότι το σεξ επίσης ωριμάζει. Τώρα οι σύντροφοι έχουν το πλεονέκτημα να γνωρίζει ο ένας τον άλλο καλά και έτσι οι φόβοι της απόρριψης έχουν αποκατασταθεί από το αίσθημα της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας.

Αυτό αφήνει περιθώρια στους συντρόφους να κινηθούν με πειραματισμό και αμοιβαία ανάπτυξη. Εκεί το ζευγάρι βρίσκει το χρόνο να βελτιώσει τις σεξουαλικές και συναισθηματικές ικανότητες και επιδόσεις.

Άρα είναι καλύτερο όταν είμαστε ερωτευμένοι;

Το σεξ μπορεί να είναι καλό είτε είμαστε ερωτευμένοι είτε όχι, και μπορεί επίσης να είναι καλό σε κάθε φάση μιας σχέσης. Το σεξ σε μια σχέση δίνει τη δυνατότητα στους συντρόφους να αναπτυχθούν μαζί και να γίνουν καλοί εραστές. Το σεξ σε μια σχέση που υπάρχει συναισθηματική δέσμευση και ανταλλαγή δίνει τη δυνατότητα στους συντρόφους να γευτούν βαθύτερα τη σωματική και συναισθηματική πληρότητα.

Επίκουρος Καθηγητης Γυναικολογίας, Σεξολόγος

Διευθυντής Ελληνικού Σεξολογικού Ινστιτούτου

Ελληνικό Σεξολογικό Ινστιτούτο, Μιχαλακοπούλου 58 Αθήνα

Τηλ. 210 7294064 – 210 7294065  fax: 210 7230393

Ανοιχτή Γραμμή Δωρεάν Ενημέρωσης 210 7233102

info@sexmedic.gr, www.sexmedic.gr

...Κραυγές και ψίθυροι.....

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδιάνος έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:
-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"
-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.
-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος"

είπε ένας άλλος μαθητής Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: "Μα τότε δεν είναι
δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;
Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..
"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;
Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ..
και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,
για να καλύψει την απόσταση..
Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιό δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.
Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..
Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.
Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν. Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.
Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:
"Οταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σαν απομακραίνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού"

Μια ζωή χωρίς έρωτα είναι μια χρονιά χωρίς καλοκαίρι.

Επιδράσεις της οικονομικής κρίσης στη σχέση των δύο φύλων

Γιατί υπάρχει δυσκολία στην δημιουργία σχέσεων και γιατί καταλήγουν να είναι σε μεγάλο ποσοστό σχέσεις «επιφανειακές»;
Βλέπουμε στις μέρες μας, κυρίως στην ηλικία όπου παλιότερα  ένα ζευγάρι θα συμβίωνε (μία σημαντική «εκπαίδευση για το ζευγάρι) ή θα παντρευόταν, ότι επικρατούν κατά βάση  «επιφανειακές» σχέσεις,  (με την έννοια του «βάθους» του ενδιαφέροντος για τον σύντροφο, το πόσο «μοιράζονται»  θέματα ή προβλήματα που  απασχολούν προσωπικά και τους δύο, ή «κρατούν μόνο για τον εαυτό τους» μέσα τους, ), οι οποίες όμως δεν «ικανοποιούν» ψυχικά το άτομο, όπως θα γινόταν σε μία  «βαθύτερη» σχέση.
Η οικονομική κρίση έχει επιφέρει μία σημαντική κοινωνική επίδραση. Οι άνθρωποι, καθώς βρίσκονται υπό την πίεση στρεσογόνων παραγόντων, αποφεύγουν τη συναναστροφή ακόμη και με φίλους τους με «προβλήματα», καθώς «δεν αντέχουν» να ακούσουν τα
προβλήματα και άλλων, εκτός από τα δικά τους. Πρόκειται για μία «αυθόρμητη» αντίδραση του μυαλού, προκειμένου να αποφύγει την ψυχική φθορά, την «απώλεια» ψυχικού δυναμικού και την αρνητική συναισθηματική διάθεση.


Το μυαλό μας έχει την τάση να επιλέγει την «ευκολότερη» λύση, η οποία όμως μακροχρόνια δεν είναι η πιο «αποδοτική», από την σκοπιά της συναισθηματικής ικανοποίησης. Δεν είναι τυχαίο ότι αν τύχει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας σε ένα φιλικό πρόσωπο, οι περισσότεροι άνθρωποι μειώνουν την συχνότητα της επαφής μαζί του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «κακοί» άνθρωποι. Αν τύχει όμως στο περιβάλλον τους και αναγκαστούν να εμπλακούν σε αυτό, η «τριβή» αυτή, τελικά τους κάνει πιο «δυνατούς ψυχικά». Γενικά αν δεν «αναγκαστούμε» να αντιμετωπίσουμε μια δύσκολη κατάσταση, τείνουμε να την αποφεύγουμε. Σήμερα λοιπόν, οι άνθρωποι έχουν απομονωθεί τόσο πολύ θεωρώντας  ότι θα αντιμετωπίσουν καλύτερα τα προβλήματά τους μόνοι τους. Είναι όμως πια τόσα πολλά, που μόνο μέσα σε μία ομάδα μπορεί να αντλήσει ψυχική δύναμη ένας άνθρωπος. Και το ζευγάρι είναι μία «μικρή ομάδα». Λένε για παράδειγμα «πώς να κάνω σχέση τώρα αφού δεν έχω δουλειά», παραβλέποντας ότι ο σύντροφος είναι κοντά μας στις δύσκολες στιγμές, και ότι μπορεί να βελτιώσει σε σημαντικό βαθμό την ψυχική μας διάθεση. Βεβαίως αυτό συχνά πρέπει να «μάθουμε» στον σύντροφο πως να μας βελτιώνει κυρίως την διάθεση και να μας την «χαλάει» λιγότερο. Αυτό δυστυχώς πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι θα το βρουν «έτοιμο» σε έναν σύντροφο», ενώ στην ουσία του το «μαθαίνουμε» και μας το «μαθαίνει».  Υπάρχει ένας φόβος ότι τα αρνητικά της  «σοβαρής» σε συναισθηματική δέσμευση σχέσης, είναι περισσότερα από τα θετικά της.




Επικρατεί δηλαδή η «φοβισμένη» άποψη ότι θα «επιβαρυνθούν» πολύ περισσότερο εάν «φορτωθούν» τα προβλήματα ενός συντρόφου  και υπάρχει μια απόσταση και απομόνωση του καθενός στα δικά του προβλήματα και ανησυχίες, αντί να υπάρχει επαφή και επικοινωνία. Έτσι πολλά άτομα από επιλογή βιώνουν την μοναξιά. «Μοναξιά» όμως μπορούμε να νιώθουμε ακόμη και μέσα  σε μία επιφανειακή σχέση (ή σε μία σχέση που αφήσαμε να εξελιχθεί σε επιφανειακή), η οποία μπορεί να γίνει με το κριτήριο «να μην υπάρχουν οικονομικά προβλήματα», το οποίο μπορεί να προτιμάται από την ψυχική επαφή και επικοινωνία. Πολλές γυναίκες στην ηλικία γύρω των τριάντα σήμερα, μπορεί να προτιμούν μία σχέση για την οποία δεν ενδιαφέρονται τόσο συναισθηματικά, προκειμένου να μην «επιβαρυνθούν» με τα θέματα του συντρόφου, απλά οι δύο σύντροφοι έχουν κοινές εξόδους και σεξουαλική ζωή. Η έλλειψη ικανοποίησης από αυτού του είδους σχέση είναι συχνά εμφανής. Ένας σύντροφος τον οποίο δεν θέλουμε να τον δούμε όταν «ξυπνάμε» το πρωί, δεν μας λείπει μέσα στην διάρκεια της ημέρας πολύ, τι ψυχική ικανοποίηση να μας προσφέρει;





Εκτός αυτού υπάρχει και η έννοια του «να βρω τον/την τέλειο/τέλεια» με αποτέλεσμα αρκετές ή και αρκετοί, να μην προχωράνε σε μόνιμες σχέσεις μέχρι να βρούνε «έτοιμο» αυτό που νομίζουν ότι τους ταιριάζει. Ουσιαστικά όμως το «τέλειο» φτιάχνεται μέσα από την «γνωριμία» και «ταίριασμα» δύο εαυτών, δεν υπάρχει «έτοιμο» στην φύση. Είμαστε «συμβατοί» όχι με έναν και μοναδικό, αλλά με χίλιους πιθανούς συντρόφους, σίγουρα όχι με όλους. Το ταίριασμα γίνεται αφού ξεκινήσει η σχέση, η οποία ξεκινάει από μια έλξη που νιώθουμε για τον άλλον και στην συνέχεια γίνονται «αμοιβαία ταιριάσματα» των δύο προσωπικοτήτων. Η ποιότητα της επικοινωνίας που θα προκύψει, καθορίζει την μακροβιότητα μιας σχέσης, όταν οι χημικές ουσίες που εκκρίνονται όταν είμαστε ερωτευμένοι και το πάθος, αρχίσουν να «μειώνονται».


 Πως νιώθει σήμερα ο άντρας με την οικονομική ισχυροποίηση της γυναίκας, η εργασία της γυναίκας επηρεάζει «αρνητικά» την σχέση του ζευγαριού;


 Παραδοσιακά ο άντρας είχε τον μεγαλύτερο ρόλο όσον αφορά το εισόδημα, ενώ τώρα πια και η γυναίκα συμβάλλει σημαντικά στον οικονομικό τομέα. Είναι πια οικονομικά ισχυρή και εκπέμπει έναν δυναμισμό που έχει φοβίσει τον άντρα. Ειδικά σήμερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης η μείωση της οικονομικής δύναμης του άντρα προκαλεί μια κοινωνική επίδραση στην σχέση των δυο φύλων. Η οικονομική του δύναμη μειώνεται «ανατρέποντας» τα μέχρι τώρα δεδομένα στους ρόλους πριν ή και μέσα σε μια σχέση. Έτσι, για παράδειγμα ένας οικονομικά αδύναμος πιθανόν έχει λιγότερο θάρρος να προσεγγίσει μια γυναίκα.


Η σύγχρονη γυναίκα πρέπει να ανταπεξέλθει καθημερινά στον ρόλο της μητέρας, της συζύγου, της νοικοκυράς  και της εργαζόμενης. Εργάζεται πολλές ώρες και δεν μπορεί να αφιερώσει πολύ χρόνο στον σύντροφο της επειδή κουράζεται σωματικά και βεβαίως έτσι επηρεάζεται αρνητικά η συναισθηματική διάθεση και επόμενα και η σεξουαλική. Πρόκειται για έναν σημαντικό εχθρό της «σοβαρής» σχέσης μαζί με την ρουτίνα της καθημερινότητας. Ο άντρας έχοντας λιγότερους ρόλους μπορεί να αισθάνεται «παραμελημένος», καθώς η προσοχή της γυναίκας εστιάζεται κυρίως στο παιδί (αν υπάρχει),στην εργασία της και στην φροντίδα του σπιτιού, με αποτέλεσμα να αμελείται ο προσωπικός τους χρόνος, να είναι ελάχιστος, και να μην διασκεδάζουν μαζί. Η φθορά που επέρχεται έτσι είναι ισχυρότατη και το δυστυχές είναι ότι δεν συνειδητοποιείται, στο κυνήγι της επιβίωσης. Τελικά τα χρήματα που προκύπτουν από τις λίγες παραπάνω ώρες εργασίας αναρωτιέται κανείς αν μπορούν να «αντισταθμίσουν» το «τέλος» του ζευγαριού το οποίο συμβαίνει. Ο άνδρας, συχνά από «αδυναμία συναισθηματικής έκφρασης» λόγω ανατροφής σύμφωνα με κάποια πρότυπα, δεν εκφράζει την ανάγκη του αυτή στην γυναίκα. Αντιθέτως συνήθως απομονώνεται ή εκφράζεται πιο εύκολα σε φίλους του. Ένα ζευγάρι στο οποίο ο καθένας κρατά φόβους, σκέψεις, στον εαυτό του, σταδιακά κινδυνεύει από την αποξένωση. Το ζευγάρι μπορεί να φτάσει να μοιάζει με μία «εταιρεία» η οποία κάνει απλά λογιστική στα έσοδα και τα έξοδα της.


 Πως επηρεάζει η οικονομική κρίση την σχέση των δύο φύλων;


 Το ζευγάρι σήμερα δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση. Αρχίζει αναγκαστικά να κάνει κάποιες οικονομίες ή περιορίζει κάποια έξοδα και παραμένει πολλές ώρες στο σπίτι. Το αποτέλεσμα είναι η σχέση να φθείρεται καθημερινά από την ρουτίνα και καμιά φορά και γκρίνια, που προκαλείται από το οικονομικό πρόβλημα. Το ζευγάρι πρέπει να βρει κάποιες τεχνικές ώστε να προστατευτεί από την ψυχική φθορά της ρουτίνας για παράδειγμα,  επιβάλλεται να εξοικονομήσει κάποια χρήματα απλά για ένα καφέ, ένα ποτό, ακόμη και αν χρειάζεται να αναβάλλει κάποιο έξοδο. Πίσω από αυτή την φαινομενικά απλή «κίνηση», «κρύβεται» κάτι σημαντικότερο. Δείχνουμε στον σύντροφό μας ότι δεν τον έχουμε «δεδομένο», και το σημαντικότερο όλων, δεν κάνουμε μόνο δυσάρεστα πράγματα μαζί του όπως το να υπολογίζουμε την πληρωμή λογαριασμών, τα οποία φέρνουν μία τεράστια φθορά στην σχέση.


Ένα άλλο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης είναι η ανεργία. Η κοινωνία μας έχει περάσει λανθασμένα το μήνυμα ότι η εργασία σχετίζεται με την αξία του ατόμου, δηλαδή αν δεν δουλεύεις δεν αξίζεις. Σήμερα το άτομο ντρέπεται που είναι άνεργο, ακόμη και αν έχει χρήματα. Νιώθει ότι δεν προσφέρει στην οικογένεια και βιώνει άγχος και μελαγχολία. Ό άντρας που χάνει την δουλειά του ή που μειώνεται το εισόδημα του, νιώθει  μειονεκτικά απέναντι στην γυναίκα γιατί έχει βασίσει την αυτοπεποίθησή του στην δουλειά του. Έχει τεράστια σημασία η στήριξη της γυναίκας στον σύντροφό της, καθώς και η ίδια δεν έχει ξαναβιώσει στην εποχή μας τους άνδρες σε τέτοια ψυχολογική πίεση. Στο φλερτ, ο άνεργος  άνδρας μπορεί να νιώθει αποκομμένος από το κοινωνικό σύνολο, να «φοβάται» την γυναίκα επειδή δεν είναι οικονομικά ισχυρός,  ακόμη και να αποφεύγει να φλερτάρει για να μην βιώσει την απόρριψη, εξαιτίας της οικονομικής του κατάστασης.


 Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή του συντρόφου;


 Η επιλογή του συντρόφου είναι κυρίως θέμα της γυναίκας, μιας και είναι αυτή που θα διαλέξει από τα υποψήφιους «κυνηγούς-θηράματα» κάποιον συγκεκριμένο, και από αυτή κρίνεται το αν θα τον αφήσει να «προχωρήσει» ή όχι. Η φύση έχει δώσει κάποια γενετική προδιάθεση με σκοπό την διαιώνιση του είδους. Ο άντρας από την φύση του  έλκεται από μια γυναίκα, αρχικά, από τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, όπως οι καμπύλες, οι οποίες δίνουν το μήνυμα στον αντρικό εγκέφαλο ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι αναπαραγωγικά ώριμη. Βεβαίως μια έλξη μπορεί να προκύψει και από την ψυχική επαφή, την γοητεία ή τον λόγο, πχ λόγω συνύπαρξης σε επαγγελματικό χώρο . Η γυναίκα , καθώς φέρνει στο κόσμο παιδιά, η φύση την έχει προικίσει να έχει ως πρωτεύων κριτήριο την προστασία των «μελλοντικών» παιδιών της.


 Τι προτείνετε σε μια γυναίκα ώστε να «ξαναγεννηθεί» το φλερτ μεταξύ των δύο φύλων;


 Καταρχήν, έχει μειωθεί το φλερτ των δύο φύλων, κυρίως λόγω του «φόβου» που δείχνει να νιώθει το ανδρικό φύλο στις ηλικίες γύρω των τριάντα και κάτι. Η γυναίκα πρέπει να πάρει τα ηνία στο φλερτ και να δείξει στον άντρα ότι την ελκύει. Δεν πρέπει να ντραπεί να «ζητήσει τον αναπτήρα» από έναν άντρα, με αυτό τον τρόπο δίνει την αφορμή για κουβέντα και δημιουργείται η δυνατότητα μιας γνωριμίας. Στην Ελλάδα η γυναίκα φοβάται να κάνει ένα πιο «έντονο» πρώτο βήμα γιατί τυραννιέται  από το σύνδρομο μην «φανεί εύκολη». Στην χώρα μας τα δύο φύλα λειτουργούν πιο παραδοσιακά.  Η γυναίκα προσποιείται ότι δεν είναι έμπειρη σεξουαλικά και ότι είναι «άβγαλτη» για να ικανοποιήσει έτσι τον άντρα. Αυτό ουσιαστικά είναι ένα παιχνίδι που «παίζεται». Η γυναίκα δεν πρέπει να νιώθει ντροπή που γίνεται πιο διεκδικητική, γιατί αυτό στα μάτια του σωστού άντρα δεν θα την μειώσει. Πιστεύω ότι θα πάμε αναπόφευκτα σε αυτό, γιατί οι γυναίκες είναι απογοητευμένες και νιώθουν άβολα με τον «δισταγμό» των αντρών.


 Το διαδίκτυο αποτελεί έναν σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας, ποια είναι η γνώμη σας;


 Πριν ακόμη η οικονομική κρίση να ενταθεί, το διαδικτυακό φλερτ «διευκόλυνε» τους ανθρώπους να φλερτάρουν χωρίς καν να βγαίνουν έξω από το σπίτι τους. Σήμερα, λόγω της οικονομικής δυσχέρειας τα δύο φύλα έχουν μειώσει τις εξόδους τους και δίνεται ακόμη μικρότερη ευκαιρία για φλερτ με πραγματική ανθρώπινη επαφή. Εδώ έρχεται να καλύψει αυτό το κενό το διαδίκτυο, το οποίο όμως αποτελεί ένα επίπεδο μέσο. Από την μία διευκολύνει την επικοινωνία ακόμη και με «αγνώστους», από την άλλη όμως, όταν «μιλάμε γραπτά» με τόσους πολλούς, «ξεχνάμε» ότι πίσω από ένα εικονίδιο στον υπολογιστή, υπάρχει ένας άνθρωπος. Πόσο μάλλον όταν η επικοινωνία αυτή γίνεται με χίλιους «ηλεκτρονικούς» ανθρώπους. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ο γραπτός λόγος αποτελεί επικοινωνία. Ο άνθρωπος όμως μόνο όταν βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο, όπου υπάρχει ο προφορικός λόγος βιώνει πραγματικά την ανθρώπινη επαφή και την ανάλογη ψυχική ικανοποίηση. Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης «ισοπεδώνουν» το φλερτ και ενισχύουν την απομόνωση. Τώρα πλέον βρισκόμαστε σε μία νέα φάση, όπου οι άνθρωποι διατηρούν «κλειδωμένα» τα ηλεκτρονικά προφίλ τους, διατηρώντας έναν μικρό κύκλο γνωστών και μόνο. Επομένως ακόμη και αυτή η «χρησιμότητα» που είχαν φέρει στην γνωριμία με έναν άγνωστο, τείνει να μειωθεί..  Τα άτομα λόγω οικονομίας μένουν κλεισμένα στους τέσσερις τοίχους, μπροστά σ’ ένα κουτί πληκτρολογώντας και όχι μιλώντας.   Το άτομο κάνει μια επιλογή χωρίς να το καταλάβει, έχει διευκολυνθεί από την ύπαρξη ενός τεχνητού μέσου και διαλέγει ασυνείδητα την «εύκολη λύση», δηλαδή να μείνει στο σπίτι από το να βγει με φίλους. Το πρόβλημα μεγεθύνεται σε  άτομα πιο επιρρεπή π.χ με φοβίες και άγχος, όπου θα «κολλήσουν» περισσότερο στο διαδίκτυο και δεν θα μπουν στην διαδικασία να επισκεφτούν έναν ειδικό.


 Θα προτείνατε σε άτομα που επιθυμούν έναν σύντροφο να τον αναζητήσουν σε ιστοσελίδες γνωριμιών;


 Είναι προτιμότερο να προσπαθήσουν να αυξήσουν τον κύκλο των γνωριμιών τους στην «πραγματική ζωή». Αν αυτό είναι δύσκολο, αξίζει να το συζητήσουν με έναν ψυχολόγο «τι τους δυσκολεύει» στην πραγματική ζωή, χωρίς να θεωρούν ότι αυτό σημαίνει ότι έχουν κάποιο «πρόβλημα» το οποίο δεν λύνεται. Σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων, συνήθως υπάρχουν άλλα θέματα που τους εμποδίζουν να κάνουν μία γνωριμία π.χ έλλειψη θάρρους, άγχος, ντροπή, μικρός κοινωνικός κύκλος, πολλές ώρες εργασίας,. Επίσης πολλοί άνθρωποι αντί να διερευνήσουν και να ξεπεράσουν τα θέματα αυτά με την καθοδήγηση ενός ειδικού, ασυνείδητα επιλέγουν την εύκολη λύση του διαδικτύου. Έτσι, χωρίς να το γνωρίζουν, μπορεί να» βλάψουν» τον εαυτό τους, καθώς δεν αντιμετωπίσουν ουσιαστικά το θέμα, αλλά «χρησιμοποιούν» ως «ψυχολόγο» (έναν άνθρωπο μη ειδικό), το άτομο με το οποίο μιλούν μέσω διαδικτύου.  Όταν δεν νιώθουμε «καλά» όσον αφορά την ψυχική μας διάθεση, και μας απασχολεί κάτι, «αξίζει» να το διερευνήσουμε και να μην πηγαίνουμε κατευθείαν στην πιο εύκολη λύση, όπως την «παρηγοριά επικοινωνίας»  από το διαδίκτυο. Οι άνθρωποι όπως είπαμε «ξεχνούν» λόγω του μέσου, χωρίς να φταίνε, ότι μιλούν με ανθρώπους, και συμπεριφέρονται πιο «ψυχρά». Πολλοί άνθρωποι «δένονται» συναισθηματικά με έναν άγνωστο, καθώς είναι ανθρώπινο να «επενδύσουμε» συναισθηματικά με κάποιον που επικοινωνούμε. Βεβαίως η επικοινωνία αυτή επιφέρει μία «εξιδανίκευση» του ατόμου με το οποίο «μιλάμε», καθώς «δενόμαστε» σε έναν βαθμό με αυτό που εμείς ουσιαστικά «έχουμε ανάγκη», αυτό που προβάλλουμε και «θέλουμε να δούμε» στον άλλον, «παραβλέποντας» ασυνείδητα κάποια αρνητικά σημάδια, τα οποία το μυαλό μας «δεν θέλει να δει», όπως μπορεί να συμβεί (σε μικρότερο βαθμό όμως) στην πραγματική ανθρώπινη επαφή. Όχι ότι αυτό δεν συμβαίνει, σε μικρότερο βαθμό στην πραγματική ζωή. Προβάλλουμε δηλαδή στο άλλο άτομο, ειδικά όταν είμαστε ερωτευμένοι, αυτό που εμείς θέλουμε να «δούμε». Πχ ότι ένας άνδρας είναι στοργικός, ενώ το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει πολύ έναν άνθρωπο, ακόμη και μέσω διαδικτύου.


Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι μπορεί να νιώσει ο κάθε άνθρωπος ακόμη και μελαγχολική διάθεση, έντονο άγχος κλπ,  λόγω της «έκβασης» μιας διαδικτυακής γνωριμίας αλλά και λόγω της συνήθειας αυτού του τρόπου επικοινωνίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις το διαδίκτυο μπορεί να «επιβαρύνει» την ψυχική μας διάθεση και είναι χρήσιμο να μιλήσει ο άνθρωπος που παρατηρεί κάτι τέτοιο με έναν ειδικό, χωρίς να θεωρεί προς θεού ότι ο εαυτός του  «νοσεί ψυχικά».

Oσο με αγάπησες.

Γεννήθηκα όταν με φίλησες. Πέθανα όταν με παράτησες. Έζησα για λίγες βδομάδες, όσο με αγάπησες.

Όταν έχω εσένα

μπορώ να ονειρεύομαι ξανά
ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά
και πιάνω μες στα χέρια μου
τον κόσμο να τον φτιάξω

Όταν έχω εσένα
μπορώ να μη βυθίζομαι αργά
τα βράδια που πληγώνεται η καρδιά
και πιάνω το μαχαίρι
το σκοτάδι να χαράξω

Κάνε ένα βήμα
να κάνω το επόμενο
αίμα μου και σχήμα
λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο

Όταν έχω εσένα
κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο
δεν φοβού κανένα
Εγώ κι εσύ στον κόσμο
τον απάνθρωπο

Εσύ κι εγώ
Όταν έχω εσένα
μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά
μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά
να πιάσω με τα χέρια μου
τους δράκους να σκοτώσω

Όταν έχω εσένα
αντέχω, πάω δίπλα στον γκρεμό
το ξέρω, έχω ένα χέρι να πιαστώ
κοντά μου έναν άνθρωπο
τα χρόνια μου να ενώσω

Η μεγαλύτερη κουβέντα από τον Κώστα Βαξεβάνη!

Ίσως ο καλύτερος και πιο έντιμος Έλληνας δημοσιογράφος, ο Κώστας Βαξεβάνης, είπε μια πολύ σοφή κουβέντα:

"Ο σταυρός που ρίχναμε στην κάλπη, είναι αυτός που κουβαλάμε τώρα.

Να το θυμόμαστε μέσα στην αόριστη οργή..."
 

Ο διατεταγμένος μονόδρομος και η ελεγχόμενη ασφυξία

Γιώργος Μαρνέλλος

Αν ο τόπος όλος είχε μια ψυχή που της αντιστοιχούσε μια κραυγή, θα την νοιώθαμε να σβήνει κάτω από την ολοκληρωτική πίεση της προσαρμοστικής πρέσας των δανειστών.
Αν η μορφή της Ελλάδας στο χάρτη είχε ζωή θα βλέπαμε τους σπασμούς των γεωγραφικών διαμερισμάτων και το μωβ χρώμα του οικονομικού πνιγμού, απλωμένο σχεδόν παντού.
Δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για το πόσο σκηνοθετημένο είναι αυτό ο θρίλερ της ασφυξίας. Και πόσο αυθεντικό είναι το δίλλημα της νέας δανειακής θηλιάς, με τον αργό θάνατο να πλασάρεται ως σωτηρία ή την άμεση παύση πληρωμών τον Μάρτιο ως ακαριαίο, αλλά όχι ξαφνικό τέλος.
Δυστυχώς ο θάνατος, αργός ή άμεσος, είναι προεξοφλημένος ακόμα κι αν τις προσεχείς μέρες πιθανότατα ανακοινωθεί ακόμη μια σωτηρία με 150 τόσα κουρεμένα δισεκατομμύρια. Όμως ο καινούργιος δανειακός βρόχος θα είναι περασμένος στους λαιμούς αυτών που διασώζει ώστε να πεθάνουν από χίλιες ανταγωνιστικές αιτίες, ανά πάσα στιγμή, στον διατεταγμένο μονόδρομο της ελεγχόμενης ασφυξίας .
Στον Φλεβάρη του χιονιού και των ανθισμένων αμυγδαλιών, οι μέσοι άνθρωποι της σύνταξης και του μισθού του Δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα, οι τρεμάμενοι από το ενδεχόμενο της παύσης πληρωμών , είναι το μέγεθος πίσω από το οποίο θα οχυρωθούν οι πολιτικοί αρχηγοί .Όποιο χειρισμό κι αν κάνουν στον εκβιασμό που εμφανίζεται να ρέει στον άξονα , τρόικα –υπηρεσιακός πρωθυπουργός –κόμματα συγκυβέρνησης –πολίτες , στο συμφέρον των τελευταίων θα τον αποδώσουν .
Για τους πολίτες , λένε ,τα υποτιθέμενα ανελαστικά όρια διαπραγμάτευσης την ώρα που οι έμπειροι αρουραίοι εγκαταλείπουν χορτασμένοι κι ανενόχλητοι τα αμπάρια . Την ώρα που κρατάνε ουρά οι εταιρείες για το 99, επικρατεί το αδιαχώρητο στα αυτόφωρα για τους οφειλέτες , και χιλιάδες άνθρωποι ψάχνουν δρόμους διαφυγής . Άλλοι βρίζοντας στα καφενεία ή στο διαδίκτυο, άλλοι σκεφτόμενοι την εξέγερση ή οδηγούμενοι στο έγκλημα .
Αυτό το χάος είναι δημιούργημα των πολιτικών σχηματισμών κυρίως αυτών που τώρα συγκυβερνούν δια αντιπροσώπου και λιγότερο των λοιπών πού φιλοδοξούν σύντομα να πάρουν το πινέλο της αυταπάτης με τις κόκκινες γραμμές . Το οικονομικό γεγονός της χρεοκοπίας είναι μια μακρά σειρά πολιτικών αποφάσεων με τις οποίες νομιμοποιούνταν οι εκτροχιασμένοι προϋπολογισμοί .Που έπεφταν έξω για εξυπηρετήσουν τις κομματικές πελατείες και να ικανοποιήσουν το λαϊκίστικο πανηγύρι του μεταπολιτευτικού φάσματος .
Το σκηνικό αυτό έκλεισε , ήδη οι μάστορες βάζουν τις βάσεις για το επόμενο που λέγεται ,διαχείριση απωλειών και επανάκτηση κεφαλαίων δια αντιπροσώπων . Με τους Γερμανούς συνταξιούχους να καλλιεργούν αλόη και να φτιάχνουν μαρμελάδα κυδώνι στην Κρήτη ή στην Πελοπόννησο . Σε σπίτια κτισμένα σε οικόπεδα που πριν 70 χρόνια οι πατεράδες τους χρησιμοποιούσαν για να ανακοινώνουν στους ντόπιους το ημερήσιο πρόγραμμα αγγαρείας.

http://bit.ly/zHQGu9

Δείτε την επέλαση ενός στρατού από 2.000 πάπιες!

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο.

Ελαβα χθες ένα e-mail, που εξιστορούσε την ιστορία του «βατράχου που δεν ήξερε ότι θα γίνει βραστός»
 Η ιστορία είναι μια αλληγορία, που δημοσιεύτηκε σε βιβλίο του Ελβετού Ολιβιέ Κλερκ, συγγραφέα και φιλοσόφου, που προσπαθεί με φαινομενικά απλές ιστορίες να αφυπνίσει τους πολίτες για τις δυσμενείς αλλαγές που αγόγγυστα δέχονται στη ζωή τους.

Η ιστορία έχει ως εξής: «Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα ένα βατραχάκι. Κάτω από την κατσαρόλα ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά. Το νερό, γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντάς το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο. Η θερμοκρασία του νερού συνεχίζει να ανεβαίνει.

Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, απ' ό,τι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο
κουρασμένο, παραταύτα δεν αισθάνεται φόβο.

Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Γι' αυτόν τον λόγο υπομένει και δεν αντιδρά. Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει και τελικά το βατραχάκι βράζει και πεθαίνει.

Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ' ευθείαν σε νερό με υψηλή θερμοκρασία, με μια εκτίναξη των ποδιών του θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα. Και θα είχε σωθεί.

Πράγμα που αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με τρόπο σχετικά αργό, διαφεύγει τη συνείδηση και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση.

Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή, αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε, όμως, γιατί γίνεται αργά και σιγά, για να το συνηθίζουμε.

Ενα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 ή 40 χρόνια θα μας έκαναν να φρίξουμε, και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινοί τόποι και σήμερα περνάνε απαρατήρητοι ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου.

Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό, αλλά ασταμάτητα, με τη συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή τους να αμυνθούν.

Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υφίσταται και να αποδέχεται τις εξαθλιωτικές και δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλονται. Το συνεχές σφυροκόπημα από τα ΜΜΕ με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows, που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη, που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του.

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο.
Πρέπει να διαλέξετε!»

Η ντροπή της Χάγης!..

Eνα βίντεο για τους δικαστές...

Τα λόγια οργής δεν είναι αρκετά και τα δάκρυα στέρεψαν τόσα χρόνια μετά. Υπήρχε πάντα η αμυδρή ελπίδα της απονομής Δικαιοσύνης για όσους έζησαν τη Σφαγή στο Δίστομο. Για τα παιδιά που...

δεν έζησαν αλλά για πολλά χρόνια μετά, μέχρι που μεγάλωσαν οι μανάδες τους τα έντυναν πάντα με μαύρα ρούχα!

Ακόμη και τα ρούχα που έστελνε ο Ερυθρός Σταυρός μετά το πόλεμο οι μανάδες τα έβαφαν μαύρα! Σαν τη ψυχή τους που μαύρισε από εκείνη την ημέρα. Ιούνης του 1944 και κάποια ανθρωπόμορφα τέρατα που φορούσαν στρατιωτικές στολές διέπραξαν ένα από τα πολλά αποτρόπαια εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας.

Τόσα χρόνια μετά πολλοί άνθρωποι πάλεψαν, ελπίζοντας ότι κάποιος, κάποτε θα δικαίωνε το πόνο που κουβαλούσαν πάντα στη ψυχή τους.

Το πρωί κάποιοι ψυχροί δικαστές που υποτίθεται αποτελούν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης,τους πυροβόλησαν πάλι εν ψυχρώ, σκότωσαν τους δικούς τους κι έκαψαν το χωριό τους.

Δεν είναι ανιστρόρητοι. Γνωρίζουν καλά τι είχε συμβεί. Απλά εκτέλεσαν την αποστολή τους. Όχι να απονείμουν δικαιοσύνη αλλά να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του ισχυρού.

Γαμήλιος χορός για… Όσκαρ!

...Ένας γλάρος… νικητής!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γλάρος… Πετούσε αμέριμνος στη θάλασσα, πήγαινε κοντά στην ακτή και πολλές φορές έφτανε έξω από τα σπίτια των κατοίκων. Του άρεσε να πετά σε αστικό περιβάλλον. Δεν έδειχνε να φοβάται τον κόσμο, ήθελε την παρέα των ανθρώπων… Πόσο λάθος έκανε! Και το κατάλαβε με τον πιο δραματικό τρόπο! Απάνθρωποι… άνθρωποι αποφάσισαν να δείξουν την αγριότητά τους επάνω σε αυτό το ανυπεράσπιστο πουλί: Με όπλο μια σφεντόνα και ένα μυτερό μολύβι έκαναν το… θαύμα τους! Τότε μόνο ο συμπαθής γλάρος κατάλαβε πραγματικά τι σημαίνει άνθρωπος!

Το μολύβι διαπέρασε το κεφάλι του και έμεινε ανάμεσα στα μάτια να θυμίζει αυτή την ...
πρώτη «συνάντηση» με τους ανθρώπους αυτού του κόσμου! Λίγο αίμα έτρεξε από την πληγή, «μακάβριο παράσημο» από τη βαναυσότητα των ανθρώπων-κυνηγών(!).
 Και μετά σιγά σιγά ο βασανιστικός θάνατος του γλάρου… Άλλωστε αυτό θα ήταν το «λάφυρο» της παράνοιάς τους! Τι κρίμα, όμως, ο γλάρος τους απογοήτευσε όλους… Γερός και δυνατός πετούσε στον αέρα. Αυτός ήταν ο νικητής, δίνοντας ένα μάθημα ζωής σ’ αυτούς που τον χτύπησαν ύπουλα και αναίτια. Γιατί έτσι δεν γίνεται συνήθως; Πισώπλατο είναι το χτύπημα…

Έβαλε όλες τους τις δυνάμεις να φτάσει στα βράχια μακριά, εκεί που στη φωλιά του τον περίμεναν τα μικρά του. Δεν έπρεπε να τα απογοητεύσει και να τα εγκαταλείψει τώρα που τον είχαν ανάγκη… Όταν μεγάλωναν θα τους έλεγε την ιστορία και θα τους παρακαλούσε να είναι προσεκτικά με τους ανθρώπους, να μένουν όσο πιο μακριά μπορούν, να μην πλησιάζουν. Ο ίδιος γλίτωσε το θάνατο, όμως μια θλίψη έμεινε για πάντα στο βλέμμα του, που δεν πρόκειται να φύγει ποτέ…

...O Θαυμαστός Κόσμος των Ζώων...

Ελέφαντες αποχαιρετούν ελεφαντάκι που πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια
Παγκόσμια συγκίνηση έχει προκαλέσει η εικόνα ενός κοπαδιού ελεφάντων, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν γύρω από το άψυχο σώμα της μικρής Λόλα, για να θρηνήσουν για το χαμό της.
Η Λόλα, ένα ελεφαντάκι 3 μηνών που ζούσε στο ζωολογικό κήπο του Μονάχου, έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια, και επρόκειτο να υποβληθεί σε πρωτοποριακή εγχείριση. Ωστόσο, έχασε τη ζωή της πριν
προλάβει να κάνει την επέμβαση, καθώς οι αρτηρίες της ήταν τόσο φραγμένες που δεν έφτανε καθόλου αίμα στους πνεύμονές της.
Οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου αποφάσισαν να επιστρέψουν τη σωρό της στο χώρο όπου ζει το κοπάδι, ώστε η 22χρονη μητέρα της να αποχαιρετήσει τη μικρή Λόλα. Έτσι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το «τελετουργικό» που ακολουθούν τα συμπαθέστατα παχύδερμα, όταν πεθαίνει κάποιος δικός τους.
Πρώτη η μητέρα της και μετά τα υπόλοιπα ζώα του κοπαδιού, άγγιξαν τρυφερά με την προβοσκίδα τους το άψυχο σώμα της Λούσι, πριν το καλύψουν με λίγα φύλλα που βρίσκονταν εκεί κοντά.
Σύμφωνα με επιστημονική έρευνα που έγινε το 2005, οι ελέφαντες θρηνούν για το χαμό κάποιου μέλους του κοπαδιού τους, ακολουθώντας πολλές πρακτικές που μοιάζουν με αυτές των ανθρώπων. Ενδεικτικά, οι επιστήμονες είδαν πολλούς ελέφαντες να κλαίνε για το θάνατο κάποιου ζώου, να βγάζουν σπαρακτικούς ήχους και να καλύπτουν τη σωρό του με φύλλα και κλαδιά, πριν τηρήσουν σιωπηλή ολονυχτία

Εγώ ο ο άνεργος, ο πεινασμένος!

Δεν είμαι άνθρωπος εγώ! Όχι, σίγουρα δεν είμαι. Εσύ είσαι;
Είμαι καθισμένος στην κεντρική πλατεία της πόλης μου. Φορώ δυο ζευγάρια κάλτσες, δυο παντελόνια, δυο πουκάμισα, δυο πουλόβερ, ένα χοντρό μπουφάν. Τα ρούχα μου τα έδωσαν στο φιλόπτωχο της...
ενορίας, εκεί που κάθε μεσημέρι πηγαίνω και τρωω.
Είμαι τυλιγμένος και με μια κουβέρτα. Κατάσαρκα στο στήθος και στην πλάτη έχω βάλει εφημερίδες, από αυτές που μοιράζουν δωρεάν για να διαβάζουμε τις διαφημίσεις. Το θερμόμετρο του φαρμακείου δείχνει τρεις βαθμούς πάνω από το μηδέν. Το αεράκι διαπερνά τα ρούχα, αλλά ευτυχώς σταματάει στις εφημερίδες. Η μύτη μου στάζει, τα μάτια μου δακρύζουν, το σαγόνι μου τρέμει λίγο. Σκέφτομαι τη νύχτα που έρχεται, η θερμοκρασία θα πέσει κι άλλο…Βρέθηκα χωρίς να το καταλάβω άστεγος… Είχα ένα μικρομάγαζο… έκλεισε…ούτε καραμέλες δεν έπαιρναν τα παιδιά… Δούλεψα σε αρτοποιείο… ανειδίκευτος σε μηχανουργείο… σε οικοδομή…σε πιτσαρία…σε γραφείο κηδειών…Απολύθηκα… Τέλειωσε και το επίδομα. Δεν έβρισκα άλλη δουλειά. Ήρθε η τράπεζα και ζήτησε τα λεφτά της… Στο δρόμο γεμάτος ντροπή, μακριά από τα μάτια των δικών μου… Έξωση… Ούτε φαγητό…Αλήθεια τι έκανα και βρέθηκα εδώ; Μπροστά μου άρχισε να περνάει η πορεία του ΠΑΜΕ. Ναι, είναι οι σύντροφοι…Θέλω να πάω μαζί τους, αλλά…Τα ρούχα μου είναι λερωμένα…Είμαι αξύριστος, άλουστος, μπορεί να μυρίζω και λίγο…Έχω και την κουβέρτα…Κάνω να σηκωθώ και ξανακάθομαι. Τα πόδια μυρμηγκιάζουν, χιλιάδες βελόνες μπήγονται στις πατούσες… Η πορεία περνάει με ρυθμικά συνθήματα, ούτε που με κοιτάζουν…
Ίσως νομίζουν πως είμαι πρεζόνι…Σε λίγο πρέπει να είμαι στην ενορία για φαγητό, μετά τις δώδεκα δεν δίνουν…Η πορεία πέρασε, το σύνθημα «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» αντηχεί έντονα στα αυτιά μου. Πιο κάτω θα διαλυθούν και οι σύντροφοι θα φύγουν για τα σπίτια τους…Τους ζηλεύω…Είμαστε είκοσι χιλιάδες άστεγοι, παγωμένοι και πεινασμένοι…Θα γεμίζαμε το Σύνταγμα…Είκοσι χιλιάδες σε παράταξη τυλιγμένοι στις κουβέρτες…Θα μας κινηματογραφούσε το BBC το CNN το Reuters…Θα κάναμε το γύρο του κόσμου…Σύντροφοι, λεω μέσα μου μια και είμαι οπορτουνιστής και λαϊκιστής, ανοίξτε τη μεγάλη αίθουσα των συνεδρίων, να μπούμε καμιά χιλιάδα μέσα να ζεσταθούμε…Μην ανάψετε καλοριφέρ, μη κάνετε τίποτα…και το πρωί θα φύγουμε ήσυχα…Ο πατέρας μου έλεγε όταν ήμουν έφηβος πως ο Παλμίρο Τολιάτι, μετά τον πόλεμο στην Ιταλία, είχε φτιάξει τα σπίτια του λαού…Ανοιχτά σαν τις παλιές εκκλησίες. Μέσα οι άστεγοι, οι πεινασμένοι, οι άνεργοι…Και το Σαββατοκύριακο τους κάνανε και πάρτι…Ε, καλά ας μην μας κάνουν πάρτι, ας μας αφήσουν να καθίσουμε στα καθίσματα…να ζεσταθούμε. Κι εμείς δίνουμε την υπόσχεση πως φεύγοντας δεν θα κλέψουμε καμιά προτομή του Λένιν…Ωχ έγινα και αναθεωρητής…Μα είναι κόμμα, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου, πάνω στις βελόνες και αργά τράβηξα για την εκκλησία που μοιράζουν το φαγητό. Ψιθύρισα…Τα άλλα κόμματα τα ξέρουμε, μας έφεραν εδώ. Ένα κόμμα προστασίας θέλαμε, τίποτα άλλο, μόνο αυτό.
Νίκος Καραγιάννης
pikri-sokolata
Πηγη